 |
 |
 |
|
De geschiedenis in het kort: Route 66 is ‘opgericht’ op 11 november 1926. De weg is niet aangelegd zoals veel nieuwe wegen, het was in eerste instantie een samenvoeging van allerlei lokale wegen tot 1 geheel van ongeveer 3940 kilometer lang. Doordat het allerlei lokale wegen waren bestond de route in het begin uit allerlei soorten wegdek waaronder asfalt, klinkerwegen, grindpaden en zelfs zandweg. Pas in 1938 was de gehele route geasfalteerd al waren er nog steeds grote stukken eenbaans.
Meestal wordt de route beschreven van oost naar west en dat doet deze website ook. Als je die richting volgt begint de route in Chicago en loopt achtereenvolgens door de staten Illinois, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona, en California om te eindigen in Santa Monica in Los Angeles. Daarbij kruist de route drie tijdszones.
 De route is officieel opgeheven op 27 juni 1985 nadat er een aantal autosnelwegen (voornamelijk de I-40
 ) waren aangelegd ter vervanging. Tijdens zijn 59 jarige bestaan is de route vaak aangepast waardoor ligging en lengte regelmatig veranderden. Veel van die wijzigingen waren om de route korter te maken maar er waren ook veel aanpassingen om de route veiliger te maken, bijvoorbeeld door hem buiten stadscentra om te leiden. Dit lijstje geeft een idee van de lengteverschillen door de wijzigingen:
De 'oude' wegen bleven meestal gewoon bestaan waardoor er in veel gevallen nu meerdere trajecten zijn. Daardoor is het ook vrijwel onmogelijk de echte lengte van de gehele route vast te stellen!
In die vroege periode heeft de route ook een heel aantal bijnamen gekregen zoals ‘The Will Rogers Highway’ naar een bekende komiek uit die tijd. Een misschien wel bekendere is ‘The Main Street of America’ (de hoofdstraat van Amerika) of de moderne versie daarvan, ‘The mother road’. Deze naam wordt ook gebruikt in een beroemde film waar de route een hoofdrol in speelt, ‘The grapes of wrath’ van John Steinbeck. Deze film speelt in de jaren 30, de crisis tijd in Amerika, waarin de route door veel mensen gevolgd werd (van oost naar west) op hun weg naar Californie en een hopelijk beter leven.
In de jaren 30 waren The Dustbowl Years, de crisis jaren waarin Oklahoma door grote droogte verviel
 tot een stoffige vlakte en waarin veel ‘Okies’ (inwoners van Oklahoma, Kansas en Texas die afhankelijk waren van landbouw) op de vlucht gingen voor de droogte en Route66 namen naar Californie. Daardoor kregen veel bewoners die langs Route66 woonden het redelijk goed vanwege de grote hoeveelheden reizigers. Daarom begonnen veel van die aanwonenden zogenaamde Mom&Pop bedrijfjes, kleine bedrijfjes die geen deel uit maakten van grote ketens maar bezit waren van een gezin dat er met zijn allen in en aan werkte. Dit waren voornamelijk benzine pompen, restaurants en motels.
In de tweede wereldoorlog werd de route veel gebruikt voor militaire transporten en dat was aanleiding om snel grote delen op zijn minst tweebaans zo niet vierbaans te maken.
Vanaf 1950 nam de welvaart toe en werd de route steeds meer een belangrijke route voor vakantiegangers. Vooral in het Mid-West gebied (Arizona, New Mexico) waren grote publiekstrekkers als de Grand Canyon, Meteor Crater en Painted Desert, in St Louis waren de Meramac Caverns en er waren honderden trading posts, reptielen farms, winkeltjes voor Indiaanse souvenirs en eetgelegenheden die gezamenlijk de route erg aantrekkelijk maakten voor de vakantiegangers in hun grote comfortabele (amerikaanse) auto’s.
In 1956 kwam de eerste voorbode van het einde van Route66, in dat jaar werd de Interstate
 Highway Act getekend door President Dwight Eisenhower. Hij had in de tweede wereldoorlog de snelwegen in met name Duitsland gezien en was er erg van onder de indruk. Hij voorzag een vergelijkbaar snelwegnet in Amerika en deze wet was het begin van een dergelijk wegennet.
In 1953 was de staat Oklahoma deze wet al een stap voor. Tussen Tulsa en Oklahoma City werd een nieuwe 4-baansweg aangelegd die parallel liep aan de oude Route66. Daarbij werden al een serie kleine plaatsen afgesloten van de grootste hoeveelheid reizigers. In de jaren daarna gebeurde dit meer en meer.
Vanaf begin jaren 60 waren het vooral de grotere steden die voorzagen dat ze minder bezoekers zouden krijgen doordat de reizigers de snelwegen volgden en niet meer door die steden kwamen. Zij gingen dan ook het gesprek aan met de regering om invloed uit te kunnen oefenen op de locatie waar op- en afritten zouden komen in de hoop zo toch nog wat reizigers hun stad binnen te halen. Kleinere steden en dorpen hadden dit soort invloed niet en werden dan ook geheel afgesloten waardoor ze begonnen weg te kwijnen.
In 1984 was het dan zover, de nieuwe interstate was klaar en het plaatsje Williams in Arizona was de laatste plaats die officieel van de weg afgesloten werd. In het jaar daarna werd de officiële titel Route66 ingetrokken en hield de route op te bestaan. Er bleven natuurlijk hele stukken weg in gebruik maar niet meer als geheel en het was ook geen interstate meer.
Vanaf toen was de toekomst van Route66 onduidelijk. Hele stukken kregen hun lokale bestemming terug zoals in Albuquerque waar de route dwars door de stad liep. Die weg is er nog gewoon en is ook gewoon onderhouden en in gebruik. Andere stukken lagen op gebied dat privé gebied werd, werden lokale doorgangswegen of werden geheel buiten gebruik gesteld. Dit is bijvoorbeeld goed te zien in Arizona waar hele stukken niet eens meer bestaan of hooguit nog als een vaag spoor in de prairie.
In 1990 leefde de route weer op. In Arizona en Missouri werden de eerste Route 66 associations opgericht met als doel het promoten van de originele route. In datzelfde jaar kreeg in Missouri de oude route de officiële status van ‘State Historic Route’. Het eerste schild met de tekst 'Historic Route 66’ werd in Springfield, Missouri geplaatst op de hoek van Kearney Street en Glenstone Avenue. Deze schilden vind je ondertussen op veel plaatsen langs de route terug, nog niet overal maar het aantal lijkt te groeien. In Californie, Illinois, Kansas en Oklahoma zie je zoiets vaak op het wegdek geschilderd in verschillende versies.  In 2008, plaatste het World Monuments Fund de oude route op de lijst van 100 meest bedreigde monumenten. Het lijkt nu beter te gaan met de oude route. Er komt meer en meer belangstelling voor waardoor er meer reizigers langs de route zijn. Daardoor wordt het weer de moeite waard om oude gebouwen en soms zelfs hele plaatsjes langs de route op te knappen en te heropenen. Er is een duidelijke verbetering in het historisch besef waarneembaar waardoor de route een steeds betere overlevingskans heeft. De Nederlandse route66 association zal graag meehelpen aan deze verbetering en we hopen dat u veel plezier zult beleven aan het bekijken van deze website! Mocht u daarna vragen of opmerkingen hebben dan horen wij die graag!
|