Arizona - The Grand Canyon state.

De hoofdstad van Arizona is Phoenix, dat is ook gelijk de grootste stad. Het is de op 5 na grootste staat met 6.338.000 inwoners op 295.000 vierkante kilometer. Route66 heeft een lengte van ongveer 635 km waaronder het langste onafgebroken stuk tussen (ongeveer) Ashfork en Oatman.
In Arizona mag je zonder helm rijden als je ouder bent dan 18 jaar. Het is niet toegestaan om in een file tussen twee rijen auto's door te rijden.

Holbrook is nu een stoffig en stil stadje. Het is geen ghosttown maar het is nou ook niet bepaald erg levendig. Dat is wel anders geweest! In 1882 werd de stad opgericht en werd in eerste instantie voornamelijk bewoond cowboys, spoorwegmedewerkers en dergelijke. De wet werd er niet of nauwelijks nageleefd, er werd gezopen en gegokt bij het leven in de veel saloons in het centrum en naast die saloons waren er veel bordelen die goede zaken deden. Veelbetekenend is dat een van de meest populaire saloons de naam ‘Bucket of Blood’ had. De stad stond bekend als ‘de stad te ruig voor kerken’ en je kwam er weinig gezinnen met vrouwen en kinderen tegen. Pas in 1914 werd er de eerste kerk gebouwd.

Op 19 juli 1912 rond 19:15 vloog er een felle vuurbal over de stad en er waren enkele luide explosies te horen waarna er duizenden stenen uit de lucht vielen. Dit was het gevolg van een meteoriet inslag waar nu nog steeds mensen op afkomen in de hoop materiaal van die meteoriet te vinden.

Tegen de tijd dat Route66 door de stad kwam was het ruige leven grotendeels gekalmeerd en de vele kroegen en bordelen werden gestaag vervangen door hotels, trading posts, benzinestations en restaurants. Na het in gebruik nemen van de snelweg stopten veel van deze activiteiten maar restanten zijn nog steeds te vinden zoals het WigWam hotel en Joe&Aggie’s restaurant.

Dat de stad het slechte imago verdiende blijkt wel uit de uitnodiging voor de ophanging van George Smiley op 8 december 1899:		De gouverneur uit die tijd vond dit wel een beetje te veel en stond erop dat de uitnodiging aangepast werd. De sheriff vond dat wat overdreven dus maakt een aangepaste versie:

Restaurant: Joe & Aggie’s cafe is moeilijk om te missen want het staat ongeveer op het centrale kruispunt in Holbrook en heeft een grote route66 kaart op de zijkant van het gebouw. Dat en het feit dat het vlakbij het WigWam hotel ligt maakt het een grote trekpleister voor toeristen. Het restaurant is geopend in 1943 door Tom Smithson die het oorspronkelijk het Cactus Cafe noemde. Joe en Aggie kochten het in 1945 en het is sindsdien in de familie gebleven. Als je binnenkomt zie je meteen kasten vol Route66 souvenirs maar laat dat niet de enige reden voor een bezoek zijn. Ze hebben een uitstekende mix van Mexicaanse en Amerikaanse gerechten en hun Chiles Rellenos en appel burritos zijn uitstekend. In de aftiteling van de film Cars wordt Joe&Aggie’s genoemd als een van de inspiratiebronnen voor de film! Adres: 120 W. Hopi Drive. Telefoon: 866-486-0021 Website: joeandaggiescafe.com

Een foto genomen tijdens de bouw:

Laat in de jaren 70 werd Interstate 40 geopend en de zaken gingen daarna zo slecht dat de Chester Lewis zaak verkocht. De nieuwe eigenaran verkochten alleen nog benzine en de WigWams bleven buiten gebruik. In 1988, 2 jaar na het overlijden van Chester Lewis kochten zijn vrouw en kinderen het hotel terug om het, na renovatie, weer te openen. De benzine pompen werden verwijderd en het kantoor werd uitgebreid to museum waar de privé collectie van Chester Lewis werd tentoongesteld met indiaanse gebruiksvoorwerpen, versteend hout, memorabilia uit de Amerikaanse burger oorlog en Route66 souvenirs.

Wigwam Village Motel #6 is in 2002 opgenomen in het National Register of Historic Places. Van de andere 7 WigWam hotels bestaan er nog 2: nr2 in Cave City, Kentucky en nr7 in San Bernardino, California.

Website: http://www.standinonthecorner.com/  In vroeger tijdens stond op de hoek van North Kinsley Avenue en 2nd street een winkel. Deze is een aantal jaren geleden afgebrand maar de buitenmuur met muurschildering is bewaard gebleven. De Eagles zongen al : "Standin on a corner in Winslow, Arizona Such a fine sight to see - It's a girl my Lord in a flat bed Ford slowin down to take a look at me ..."   Dit is de straathoek waar ze over zongen. Het ziet er misschien niet zo uit maar het is een groot schilderij inclusief de weerspiegeling van de auto met de vrouw die uit het raam kijkt, de vogel voor het raam op de 1ste etage en het stel dat staat te kussen. Nu kun je er een midden op straat een foto maken van (denk ik) het grootste route66 schild ter wereld:

Telefoon : (928) 289-0188 or e-mail This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Bezienswaardigheid: World's Longest Map of Route 66. Meteor City is een souvenir winkel met vier specialiteiten: - Het gebouw zelf is een koepel met een regenboog. - Op het terrein van de winkel staan een heel aantal TeePee's. - Op het terrein staat de grootste dreamcatcher ter wereld. - Op het terrein is de langste kaart ter wereld van Route66. (een dreamcatcher is een circel met decoraties aan de buitenkant met een webachtig binnenwerk. het idee is dat je die bij je bed hangt waardoor de nachtmerries verstrikt raken in het web en jij daardoor rustig kunt slapen.) Het geheel is te vinden op ongeveer 35 mijl ten oosten van Flagstaff maar heeft zijn beste tijd wel gehad, heb je haast verspil hier dan geen tijd.

Tja, bedenk eens hoe blij jij zou zijn als je in een dorpje met 2 inwoners woont (en je mag de ander niet...)

Het laatste nieuws over de Trading Post is dat hij op 23 december 2012 voorgoed zal sluiten.

Deze trading post is een ghosttown op zichzelf. Ooit bestond het uit een trading post met een heel aantal gebouwen en gebouwtjes plus een benzinestation. Tegenwoordig duurt het vreselijk lang voordat je er benzine kunt tanken!
	Recentelijk is het hele gebied gekocht door een amerikaanse acteur maar wat die er mee wil is nog niet geheel duidelijk. Zolang het nog kan is het absoluut een bezoekje waard maar kijk wel uit voor je banden, er ligt erg veel glas en andere rommel in het rond. Onderstaand kaartje laat goed zien hoe de indeling was van de trading post maar ook hoe de wegen in de loop der jaren zijn veranderd:

Bezienswaardigheid : Canyon Diablo
Als je voertuig het aankan is het zeker de moeite waarde deze ghosttown te bezoeken. De weg erheen is niet moeilijk te vinden, het is de enige weg die de prairie inloopt vanaf de Two Guns trading post. Bedenk wel dat de weg met een normale auto niet begaanbaar is, betreden op eigen risico dus! In vroege tijden was Canyon Diablo een van de wildste stadjes in de wijde omgeving. Niet zo bekend als Abilene of Tombstone maar als je de verhalen mag geloven ging het er in Canyon Diablo veel erger aan toen.

In 1881 kwam de spoorweg in de buurt en ze kwamen tot Canyon Diablo toen het geld op was. De werkploegen kampeerden in de omgeving, wachtend op hun geld en al snel ontstond een soort plaatsje. Het groeide snel omdat het een kruispunt was van verkeersstromen en binnen de kortste keren waren er een heel aantal kroegen en bordelen om vertier te bieden aan de ruim 2000 inwoners waarvan er veel gezocht werden wegens allerlei misdaden. Er was geen sherriff en de hoofdstraat heette Hell Street met mistens 14 kroegen met namen als The Last Drink en Road to Ruin. Er waren 10 gokhallen, minstens 4 bordelen en een aantal danshuizen die eigenlijk ook gewoon bordelen waren.
Twee van de bordelen tegenover elkaar waren eigendom van voormalige prostituees, Clabberfoot Annie en BullShit Mary. Ze stonden vaak op de stoep van hun bordeel, de ander uitscheldend, tot een van de twee het niet meer aankon en een gevecht met de ander begon. Een keer gingen ze zo ver dat ze midden in de straat eindigden, vechtend en aan elkaars kleren trekkend, net zo lang tot ze beiden naakt waren. Op dat moment rende Clabberfoot Annie haar bordeel in waarna ze naar buiten kwam met een geweer. Bullshit Annie probeerde nog weg te komen maar werd midden op straat in de rug geschoten.

Aangezien er geen sherriff was waren berovingen, gevechten en moord alledaagse kost. Een kroeg kon zo maar van eigenaar veranderen als een bezoeker de eigenaar doodschoot en zichzelf daarna tot nieuwe eigenaar verklaarde. Veel karavanen op weg naar het stadje werden beroofd en het gebeurde wel dat de eigenaars van een karavaan nieuwe rovers inhuurden om de vorige rovers van de geroofde goederen te beroven. Uiteindelijk werd het te gek en hebben de zakenlieden en kroegeigenaren uit het stadje zichzelf georganiseerd en geld bijeengebracht om een sherriff in te huren.
Dat was echter nog niet zo simpel. De eerste sheriff werd om 3 uur in de middag aangesteld en nog diezelfde dag om 8 uur ‘s avonds begraven. De tweede sheriff hield het zowat twee weken vol voor ook hij begraven werd op Boothill.  De derde sheriff droeg altijd een dubbelloops geweer waarmee hij een heel aantal criminelen doodschoot of verwondde. Dat duurde ongeveer drie weken waarna iemand hem in de rug schoot, niet met 1 kogel maar in totaal zo’n 45. De dader pauzeerde zelfs tussendoor een aantal malen om zijn 6-schots pistool te herladen! Ook de vierde sheriff deed het niet veel beter en overleed na 6 dagen door een schot midden in zijn gezicht.

Daarna werd het stil in die zin dat er geen nieuwe sheriff gevonden werd. Pas na een aantal weken kwam er een man uit Texas, ene Bill Duckin, die de baan aannam in ruil voor een dak boven zijn hoofd en genoeg eten. Een van de eerste dingen die Bill deed was het bestellen van nieuwe kleding waaronder 2 lange zwarte jassen. Bij een van die jassen verwijderde hij de binnenkant van de zakken zodat hij direct bij zijn pistolen kon die hij onder de jas droeg. De andere jas liet hij heel zodat hij die kon dragen als hij naar de kerk ging (zodra die gebouwd was). Bill hield het 30 dagen vol en in die tijd doodde hij 20 desperado's terwijl hij er nog een heel aantal meer verwondde. Na die 30 dagen ging hij zijn eerste salaris halen en daarvoor kleedde hij zich netjes aan, inclusief zijn goede jas. Op weg naar het centrum kwam hij langs de Colorado Saloon waar net een beroving was geweest. De rover kwam naar buiten met een zak geld in zijn ene hand en een pistol in de ander. Bill beval hem te stoppen maar was vergeten dat hij zijn goede jas aan had dus kon niet zo maar bij zijn pistolen. Voordat hij iets kon schoot de rover hem dood.
De volgende man die sheriff werd was "Fightin Joe" Fowler, de man die als sheriff ruim 20 misdadigers doodschoot in Gallup. Na een dag of 10 ging hij op de vlucht nadat er drie aanslagen op zijn leven waren geweest.
Daarna kon men geen nieuwe sheriff vinden maar de spoorweg maatschappij kreeg genoeg geld bij elkaar om verder te gaan met de aanleg van het spoor en daarmee verdween vrijwel op slag het leven uit het stadje en bleef er niet veel meer dan het station over. Daarmee was er geen sheriff meer nodig maar dat wil niet zeggen dat de restanten van het stadje en de omgeving opeens braaf werden.

Treinen op weg naar het Canyon Diablo station werden regelmatig beroofd en een van de grootste beroving leverde ruim $100.00 op, samen met $40.000 in gouden munten, 2500 zilveren dollars en behoorlijk wat sieraden. De rovers gingen er van door, wetende dat er al snel een zoektocht naar ze op touw gezet zou worden. Daarom gingen ze uit elkaar, 2 naar het zuiden en 2 naar het westen. De zoektocht begon inderdaad de volgende ochtend en werd, helaas voor de rovers, geleid door William O. "Bucky" O'Neil, een zeer ervaren spoorzoeker. Al vrij snel werden de eerste twee gearresteerd in Arizona. De andere twee werden in Texas gearresteerd en alle 4 kregen ze een gevangenisstraf van 25 jaar. Ze hadden alleen in totaal slechts $100 bij zich en bekenden dat de gehele buit te zwaar was geweest om mee te slepen dus hadden ze die verdeeld en onderweg begraven. Ze begroeven de buit tussen een groep bomen in de buurt maar tegen de tijd dat dat bekend werd waren de bomen gekapt voor brandhout en de buit is nooit teruggevonden al hebben velen er naar gezocht!

In 1905 kwamen 2 cowboys, John Shaw en William Evans, de Wigwam Saloon in Winslow binnen en bestelden een glas whiskey. Op dat moment zagen ze een tafel waaraan gegokt werd om 500 zilveren dollars. Na enig fluisteren besloten ze de zaak te beroven waarna ze het stadje uit vluchtten. Ze werden al snel gevolg terwijl ze met de trein op weg waren naar het station van Canyon Diablo. Toen de rovers in het grotendeels verlaten stadje rondliepen werden ze opgemerkt door de achtervolgende groep en in het daaropvolgende gevecht werd John Shaw doodgeschoten. Nadat men hem in Canyon Diablo begraven had werd de gewonde Willam Evans mee terug genomen naar Winslow.

Twee avonden later hadden een stel cowboys in de Wigwam Saloon nogal veel gedronken toen ze hoorden van de beroving. Ze besloten dat, aangezien de twee rovers nooit de tijd hadden genomen om hun whiskey op te drinken, ze dat alsnog zouden regelen. Met een heel aantal flessen whiskey bij zich stapten ze op de trein naar Canyon Diablo waar ze vroeg in de morgen het lichaam van john Shaw opgroeven. Naast het graf hielden ze hem rechtop waarna ze een fles whiskey in zijn mond leeggoten. Daarna hebben ze hem her-begraven met een halve fles whiskey naast zich. Er was een fotograaf bij het evenement en de 6 foto’s die hij maakte hebben tot in de jaren 40 in de Wigwam saloon gehangen.

Het centrum van Flagstaff is niet onvriendelijk met een hoop historische gebouwen. De aanwezigheid van een vrij grote universiteit zorgt voor veel leven in het stadje en als je in de buurt bent is het aanbevolen wat te gaan drinken in The Museum Club.

Restaurant: The Galaxy Diner
Dit is een klassieke met prima eten voor een fatsoenlijke prijs.
Adres: 931 West Hwy 66 Hotel: King's House hotel. Een prima hotel al hoor je de treinen wel goed.

N.B. maandags gesloten!

 

Website: www.historicseligmansundries.com
Telefoon : 928-853-0051
(klik op de folder voor een grote versie)

(klik op de folder voor een grote versie)

Website : http://www.mohavemuseum.org/


Restaurant : Mr. D'z Route 66 Diner
Adres : 105 Andy Devine Ave
Website: http://www.mrdzrt66diner.com/
MrD'z Route66 diner begon ooit als een bezinepomp:

maar ziet er nu heel anders uit:

De diner is recentelijk uitgeroepen tot een van de beste diners langs de gehele route dus als je in de buurt bent en je hebt honger dan is dit een goede plaats om te stoppen.

Het El Trovatore motel is, na een slechte periode, weer open en de indrukwekkende neon-reclame doet het ook weer. De kamers zijn of worden opgeknapt en dit motel kon wel weer eens erg de moeite waard worden!

Heb je weinig tijd als je in ingman bent maar wil je toch wat meer weten over Route66 of de omgeving van Kingman neem dan even kontakt op met de eigenaar ven het El Trovatore motel, hij verzorgd tours in de omgeving.

Net buiten Kingman hebben een Nederlandse vader en zoon een distillerderij opgezet waar je een rondleiding kunt krijgen.

Website : http://www.coolspringsroute66.com.

(foto: Henk Bultman 2009)
In dit filmpje vertelt de eigenaar een (heel klein!) beetje over CoolSprings:

(foto: Henk Bultman 2010)
De naam Oatman komt van Olive Oatman, een jonge vrouw uit Illinois die door de Apache Indians was gekidnapped en door hen werd gehouden als slaaf.
In 1908 werd er goud ontdekt en ging de eerste mijn open waarin dat jaar al 13 miljoen dollar aan goud uitgehaald werd.
Op deze foto uit 1914 ze je dat Oatman toen nog bestond uit een aantal tenten en wat simpele houten gebouwen.

In 1915 ging een tweede miijn open en daar werd in een jaar ruim 14 miljoen dollar aan goud opgegraven. In diezelfde periode groeide het inwonersaantal van Oatman naar 3500 en later in de jaren 20 was dat zelfs meer dan 10.000. In 1921 werd het grootste gedeelte van de (voornamelijk houten) gebouwen in het centrum verwoest door een brand en in 1924 werd het Durlin hotel herbouwd met 8 kamers. Zoals je op volgende foto kunt zien is de bebouwing sindsdien niet meer heel erg veranderd al zul je een kamer voor $1,50 per week zoals op deze foto nu echter niet meer vinden!

De saloon is haast behangen met 1-dollar biljetten met een datum en naam erop. Deze biljetten werden gebruikt door de mijnwerkers die zo hun dollar biljet terug konden vinden om drank te kopen als ze geen ander geld hadden.

Het verhaal gaat dat Clark Gable en Carole Lombard hier tijdens hun huwelijskreis overnacht hebben in 1939 en Clark Gable raakte zo gesteld op Oatman dat hij er nadien regelmatig terug kwam om poker te spelen met de mijnwerkers. Een ander verhaal gaat dat zij zoveel van het dorp en het hotel hielden dat hun geesten er nog steeds ronddwalen en dat mensen ze nog vaak horen praten en lachen. Er leven nog andere geesten in het hotel waaronder een geest genaamd Oatie, de geest van William Ray Flour, een ierse mijnwerker die achter het hotel stierf. (Al deze geesten schijnen vriendelijk te zijn.)

In 1924 sloot United Eastern Mines, de grootste werkgever in de stad, zijn mijnen en in 1941 werder op last van de regering de overgebleven mijnwerkzaamheden gestopt om arbeiders vrij te maken voor andere mijnen. Het geluk voor Oatman was dat Route66 door de stad liep zodat er, ook na het sluiten van de mijnen, nog genoeg aktiviteit was. Van het begin van Route66 in 1926 tot aan 1952 liep Route66 dwars door het centrum heen. In 1952 werd Interstate40 geopend en na een korte tijd was de stad vrijwel verlaten. Dit is wel weer wat beeter geworden en de stad heeft nu ongeveer 100 vaste bewoners, een grote kudde ezels en veel toeristen.

Toen deze mijnen vrijwel uitgeput waren is het dorpje grotendeels verlaten en zijn de ezels die in de mijnen werden gebruikt als lastdieren vrij gelaten in de bergen. Ze lopen vrij rond en laten zich graag voeren door de toeristen. Je kunt op allerlei plaatsen wortels en zo kopen om de ezels te voederen maar pas op! Er lopen vaak wel jonge ezeltjes rond en doe mogen die wortels niet hebben, daar kunnen ze nog niet tegen. Als dat het geval is hebben ze een stickertje met een verbodsbord op hun voorhoofd,let daar svp pp!

Verder lopen er mensen rond in kleding uit de WildWest jaren die op straat revolvergevechten na spelen en is het plaatsje helemaal vol met souvenirsshops.

Op 20 juni 1856 werd er een interview met Olive Oatman gehouden waarvan de tekst in de St. Paul Daily Pioneer verscheen, hieronder de tekst van het stuk:

Several weeks ago we gave an account (copied from a San Francisco paper) of the rescue of a young white girl, Miss Olive Oatman, from the Mohave Indians. The Los Angeles Star gives the annexed interesting narrative of Miss Oatmans captivity among the Apaches, and subsequently, the Mohaves. It appears that her defenseless situation was entirely respected daring her residence among the Indians. After her release was effected, she traveled on foot three hundred miles, in ten days, to Ft. Yuma, accompanied only by the Indian guide, Francisco, three days of which they were entirely without food of any kind : So much interest has been manifested in the story of the captivity of Olive Oatman, that we visited her a few days since, when she gave as an intelligent account of her adventures, which is here embodied. This account we obtained only by asking questions, as her timidity and want of confidence prevented her from giving the details unassisted. Her faculties have been somewhat impaired by her way of life, but her friends assured us that in the short time she had been among them she had made very perceptible improvement.
The Oatmans started from Iowa, in company with the family of Mr. Thompson, with whom they traveled as far as Tucson, in Sonora, where .Mr. T. resolved to lay by, to recruit his cattle and wait for other trains to come up, so as to insure the safety of the road by numbers. But the Oatmans pushed on, impatient to get through, and met their fate on the Gila, about two hundred miles from the Colorado. Olive is rather a pretty girl, with a skin us fair as most persons who have crossed the plains. Her face is disfigured by tattooed lines on the chin, running obliquely and perpendicularly from her mouth. Her arms were also marked in a similar manner by one straight line on each. The operation consisted in puncturing the skin and rubbing a dye or pulverized charcoal into the wounds. It was about sunset when the attack was made, which resulted in the capture of herself and her little sister, Mary Ann. Olive was thirteen, and Mary Ann seven years of age. The Indians stripped her of her shoes and nearly all her clothing—her sister had no shoes on in the time—and they started off with the speed of horses in a northerly direction into a mountainous region. They traveled all night without resting. At noon next day they stopped a few minutes to breathe, and then hurried on again till night-fall, when they came into camp. She thinks they traveled a hundred miles. She was barefoot, and the sharp stones Lacerated her feet, and her blood sprinkled the whole distance. Whenever she lagged they would come behind her and beat her, to urge her on. Her sister soon gave out, but being small, the Indians carried her in their arms. The reason of their hurrying so rapidly, was clear lest they might be pursued. The clothes left to her were worn out, and fell from her back in two weeks, and then she matted together the bark of trees, and tied it around her person like the Indians. It was a slight covering, but it did not leave her entirely exposed. Among these Apaches Olive supposes they remained one year. At any rate, the same kind of season returned as that when she arrived. Time among the Indians is not noted. If they note it at all it is only by moons. The country was mountainous, and barren of grass or timber. The Indians live in the small valleys.
The girls were treated cruelly by these Indians. They were over tasked, and when they could not understand what was said to them, they were beaten. There was no timber or running stream. The only fuel to be had was scattered sage bushes ; and when it rained the water would collect in the holes of the rocks and these two little girls were compelled to pick all the wood and water from long distances upon their backs. They felt themselves to be slaves. The Indians told them they should never see their friends again, and controlled them as much as possible. There was no snow but they suffered from the cold in the winter. The Mohaves and Apaches were friends, and sometimes visited each other. It was during one of these visits that the Mohaves learned of these captives, and offered to purchase them. Apaches consented, and received in exchange a few pounds of beads, two horses and two blankets. They were ten days traveling, "like horses" as she describes it, to the Mohave villages, barefoot and over a rough mountainous country, each day stopping a short time at noon to rest. She thinks they traveled 350 miles in a northwest direction. On this journey they ate nothing until the fourth day, when they received a piece of meat about as large as her hand, and this kept them alive, There was no roots or berries, and they dared not ask the Indians for food. The Indians would kill such game as came in their way, but they did not offer it to their captives. She describes them as being too lazy to exert themselves to procure food, and only killing such game as chance brought to them. Her days had thus far been dark, and she was almost ready to despair. Not an act of kindness, nor a word of sympathy or hope had been addressed to her by her captors, who treated her and her sister as slaves.
Arrived among the Mohaves, the chief, whom she calls Espanasay, took them into his own family, and they were treated in every respect as his own children. The blankets were given to them for covering, food was divided with them and they were not obliged to labor but did pretty much as they pleased. Lands were allotted to them and they were furnished with seeds and raised their own corn, melons and beans as the Indians did. There is little or no rain on the Colorado, and the Mohaves depend upon the overflow of the river for the irrigation necessary to germinate and ripen their harvests. Sometimes there is no overflow of the river and much suffering follows. The Indians are too indolent to plant more than will suffice for their actual necessities. Three years ago there was no overflow and a famine was the consequence in which many perished.
It was in this famine that Olive suffered her greatest grief. Her little sister, Mary Ann, had endured all her captivity with her. They supposed that they were alone of their family as they had suffered together the cruelties of the savages but they had not been separated. They could sympathize and cheer each other in their dreariness and sometimes they would whisper together a faint hope of future redemption. But now came the trial. The child wasted away by degrees, she knew that she was to die and talked calmly of death to Olive. She had no disease but there was no food and she wasted miserably in the famine that desolated the tribe. Olive herself was near starving, but the strength of her constitution saved her life. She speaks of the chiefs wife in terms of the warmest gratitude. A mother could not have expressed more kind-hearted sympathy than did this good woman, whose gentle treatment saved her life.
This woman had laid up seeds to plant, and which even the dying groans of her own people could not make her bring out. When she saw Olives distress she ground the corn between stones, made a gruel and fed it to her not reserving any even to herself.
The Mohaves always told her she could go to the white settlements when she pleased but they dared not go with her fearing they might be punished for having kept a white woman so long among them nor did they dare to let it be known that she was among them. Before the arrival of the Indian messenger charged to release her she heard of his departure from the fort by an Indian runner. Her joy was very great but she forced herself to appear very indifferent lest the Indians should still retain her. She had little confidence in her sincerity when they gave her permission to leave them because they refused to go with her and they knew she would not go alone. At length Francisco the Yuma arrived with the requisition from Capt. Burke for her delivery. The packet was examined by the Indians but no one understood it. It was put into her hands to explain. It was written in a bold, round hand, the letters being a third of an inch long. It was the first word of English she had seen for five long weary years and she could not restrain her emotion. The cold chill of Indian reserve seemed to melt away and she saw before her mind the old home scenes and happy voices seemed to welcome her return. She readily deciphered the meaning of that rescript and communicated it to the assembled Indians. Accompanying it were six pounds of white beads, four blankets, and some other trinkets to be given in exchange. These were accepted and the chief told her that she was at liberty to depart for her friends. Many of the Indians however objected to her going, fearing they would be punished as her captors. The chiefs wife, the kind woman who saved her life in the famine, cried a day and a night as if she were losing her own child and then gave her up. With the guide she started for the fort with a light heart on foot as usual.