Introductie

In 1926, het jaar van oprichting van Route66, was er nog geen doorgaande route van de Oost naar de Westkust. De dorpjes die in het uitgestrekte westen waren ontstaan werden in eerste instantie gebouwd op plekken waar schoon water was. Ze werden onderling verbonden met paden en wegen die vaak al honderden jaren door indianen gebruikt werden. Omdat veel van de dorpjes op plekken lagen waar schoon water te vinden was werden dat ook logische stopplaatsen voor de spoorwegen die vanaf 1850 aan het ontstaan waren. Pas na de opkomst van auto's werden echte wegen belangrijk die dan ook in hoog tempo ontstonden. Een daarvan is Route66. In 1926 was dat niet meer dan een samenraapsel van allerlei lokale wegen tot 1 geheel van ongeveer 3940 kilometer lang. Doordat het allerlei lokale wegen waren bestond de route in het begin uit allerlei soorten wegdek waaronder asfalt, klinkerwegen, grindpaden en zelfs zandweg. Pas in 1937 was de gehele route geasfalteerd al waren er nog steeds grote stukken 1-baans.

Meestal wordt de route beschreven van oost naar west en dat doet deze website ook. Als je die richting volgt begint de route in Chicago en loopt achtereenvolgens door de staten Illinois, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona, en California om te eindigen in Santa Monica in Los Angeles. Daarbij kruist de route drie tijdszones.
eindelozeweg

De route is officieel geopend op 11 november 1926 en is als officiële route buiten gebruik gesteld op 27 juni 1985 nadat er een aantal autosnelwegen waren aangelegd ter vervanging. Tijdens zijn 59 jarige bestaan is de route vaak aangepast waardoor ligging en lengte regelmatig veranderden. Veel van die wijzigingen waren om de route korter te maken maar er waren ook veel aanpassingen om de route veiliger te maken, bijvoorbeeld door hem buiten stadscentra om te leiden. Dit lijstje geeft een idee van de lengteverschillen door de wijzigingen:

 

 192619391947
Illinois 484 461 457
Missouri 510 517 508
Kansas 21 21 21
Oklahoma 695 639 650
Texas 299 281 281
New Mexico 784 611 610
Arizona 645 653 636
California 505 524 505
  ---------- ---------- ----------
Totaal 3939 km 3708 km 3666 km

De oude stukken bleven meestal gewoon bestaan waardoor er in veel gevallen nu meerdere trajecten zijn. Op sommige plaatsen zijn wel 3 Route66’en naast elkaar te identificeren en in het centrum van Albuquerque kruist hij zichzelf. Daardoor is het ook vrijwel onmogelijk de echte lengte van de gehele route vast te stellen!

1850 – 1910


In 1853 kreeg kapitein Amiel Weeks Whipple van het Army Topographical Corps de opdracht om te onderzoeken of er een spoorweg aangelegd kon worden van de oost- naar de westkust. Aan de hand van dat onderzoek werd besloten dat het geen spoorweg moest worden maar een netwerk van wegen. In 1857 gaf het Congres de opdracht aan Luitenant Edward Fitzgerald Beale om een weg voor te bereiden langs een groot deel van de 35e breedtegraad. Deze weg, zou bekend worden als Beale’s Road en werd later onderdeel van de National Old Trails Road.
Het officiële begin van Route 66 was de Federal Aid Highway Act uit 1921. Een jaar of tien daarvoor was er een inventarisatie gemaakt van de wegen in Amerika en de schatting was dat er ongeveer 2.5 miljoen mijl aan weg was waarvan ruim 32,180 mijl verhard was. De Highway Act was opgesteld om de hoeveelheid verharde weg stevig uit te breiden en er een fatsoenlijk wegennet van te maken.


1910 – 1926


Rond 1920 begin de eerste grote groeiperiode voor de auto. In 1910 waren er in de US ongeveer 180.000 auto’s, ongeveer 1 per 5000 inwoners. In de daaropvolgende jaren kwamen er ongeveer 17 miljoen auto’s bij en in 1970 waren het er ongeveer 112 miljoen.
Twee zakenmannen, Cyrus Avery uit Tulsa, Oklahoma en John Woodruff uit Springfield, Missouri worden genoemd als bedenkers van de trans-continentale route tussen Chicago en Los Angeles maar hun ideeën werden pas gerealiseerd toen het Congres in 1925 het plan voor een snelwegen netwerk introduceerde. In 1926 kreeg de Chicago-Los Angeles route officieel het nummer 66 maar die bestond toen nog voornamelijk uit lokale wegen die meestal in slechte staat waren.
Van het begin af aan was het idee dat men allerlei lokale wegen zou nemen en die met elkaar zou verbinden. Er waren echter weinig wegen en het gebruik ervan was zeer beperkt. Bijvoorbeeld, de weg tussen Albuquerque en Gallup zag in 1925 gemiddeld 207 auto’s per dag. In Arizona was dat iets hoger met 338 auto’s per dag maar dat was wel het maximum. De wegen waren vaak ook erg slecht zoals vermeld werd over de weg tussen Ashfork en Seligman waar de aanleg en het onderhoud beperkt waren tot het verwijderen van de grootste keien. Daardoor was de maximaal haalbare snelheid niet veel meer dan 20 mijl per uur en dan alleen in voertuigen met hoge wielbasis.

1926 – 1940


Na 1926 werd de route al snel populair vanwege de oost-west verbinding die er door ontstond maar ook omdat er al vroeg een actieve campagne gestart werd ter promotie van de route waarbij die geadverteerd werd als de snelste en mooiste oost-west verbinding.
Om een idee te geven van de groei, in 1931 reden er ongeveer 1500 vrachtwagens per dag tussen Chicago en St. Louis. Nog geen 10 jaar later waren dat er zo’n 7500, meestal met grote trailers.
De ontwerpers wilden van Route 66 een in alle opzichten "moderne" weg maken met zo min mogelijk bochten, brede rijstroken en weerbestendig. Tot 1933 viel dit vrijwel geheel onder verantwoording van de lokale staten met alle gevolgen van dien. In staten die ruim in het geld zaten of hier geld voor vrij wilden maken werd aan deze wensen voldaan maar in andere staten bleek dat veel moeilijker. In 1929 werden de kosten geschat op $22,000 per mijl en in dat jaar was het gehele traject in Kansas verhard. Relatief simpel want de lengte van de route door Kansas is slechts 21 mijl. In Missouri was slechts 66% verhard en in Oklahoma maar 25%. De westelijke 1200 mijl (!) was nog onverhard en rond 1935 waren er in Texas, New Mexico, Arizona en het woestijngebied in Californie nog erg grote stukken onverhard.

1930 – The dustbowl days


Tussen 1850 en 1930 waren er veel dorpjes ontstaan in het midden en westen van Amerika. Het land in en rond deze dorpjes werd veelal gebruikt voor landbouw en dat ging erg goed. Er werd meer en meer prairie gebied omgeploegd om als landbouwgrond te gaan dienen. In diezelfde tijd rezen de prijzen voor landbouw producten als graan de pan uit dus het was erg aantrekkelijk om steeds meer gebied om te ploegen en daar graan te gaan verbouwen. Begin jaren 30 begon de tegenslag voor deze boeren. De prijzen van de landbouwgoederen gingen dramatisch omlaag en tegelijkertijd begon een lange periode van droogte.
De prairie was een gebied dat goed tegen zulke perioden van droogte kon. De bovenste laag begroeiing had een uitgebreid wortel netwerk dat de bodem goed vasthield bij droogte. Echter, door het omploegen was die beschermende laag vernietigd en door de intense droogte enkele jaren aanhield veranderde het land in een stofvlakte, de term die ze zelf gebruikten was The DustBIndioCal.jpgowl.
Er kwamen stormen voor die dagen aanhielden en waarin het zicht minder dan een meter was door de in de lucht. Er waren enkele stormen die zo intens waren dat de heel stad New York en Washington onder een laag stof bedekt waren en veel mensen kregen problemen met hun longen, vergelijkbaar met de stoflongen van mijnwerkers.
Om deze situatie te ontvluchten kwam er een enorme migratie op gang van mensen die richting Californie vluchtten, letterlijk op zoek naar schone lucht. Schattingen van het aantal komen uit op meer dan 200.000 mensen die op de vlucht sloegen. Dit is op indringende wijze door John Steinbeck beschreven in zijn boek ‘Grapes of Wrath’, geen erg vrolijk boek maar erg de moeite van het lezen waard. Veel van deze mensen gebruikten Route66 voor hun reis omdat die dwars door The DustBowl liep en eindigde in Californie. Als je meer wilt weten over The dustbowl days zou ik het boek van de auteur Timothy Egan willen aanbevelen met de titel ‘The Worst Hard Time: The Untold Story of Those Who Survived the Great American Dust Bowl ‘.

In 1937 was de verharding van de gehele route een feit al was dat geen verharding zoals we ons dat nu voorstellen. Er was een variëteit aan wegdek gebruikt van los gravel en 1-baans klinkerweg tot geasfalteerd 4-baans weg. Veel van die variëteit is overigens nog steeds te zien!

1940 – 1950


In 1940 werd Amerika zich langzaamaan bewust van de oorlog die gaande was en er werden militaire trainingskampen opgezet in staten als Texas en Oklahoma. Ook hier speelde Route66 een grote rol. Veel militairen gebruikten de route om van en naar hun trainingsplaats te komen en de route werd intensief gebruikt voor goederen en militaire transporten. Dit intensieve gebruik door steeds groter en zwaarder wordende vrachtwagens veroorzaakte veel slijtage aan de weg die hiervoor nooit ontworpen was. Het wegdek was er niet tegen bestand en daarbij waren zowel de weg als veel van de bruggen veel te smal.
Na de oorlog ging het in economisch opzicht erg goed met Amerika en de auto productie kwam snel op gang met steeds grotere auto’s.
In 1946 schreef Bobby Troup zijn beroemde lied over Route66 en nog in datzelfde jaar bracht Nat King Cole het uit op plaat, een plaat die gelijk een enorme hit werd. Dit, samen met de economische groei bracht veel burgerverkeer op gang dat, samen met het vrachtverkeer de toch al slechte route meer en meer tot bottleneck maakte.

1950 - 1960


In 19eisenhower.jpg57 werd onder president Eisenhower het National Interstate Highway System gestart. Dit resulteerde in veel groot onderhoud aan de route maar er kwamen ook veel re-alignments uit voort. Een re-alignment is het omleggen van een stuk van de route om bijvoorbeeld een smalle brug of een stadscentrum te ontwijken. Hierdoor kregen veel plaatsjes die tot dan toe hun bestaansrecht aan de route hadden ontleend het in dit stadium al moeilijk.

1960 - 1985
In het begin van deze periode werd de route nog steeds intensief gebruikt maar er werd ondertussen ook al hard gewerkt aan de vervangende 5 interstates, achtereenvolgens de I-55, I-44, I-40, I-15 en de I-10. I-40 werd als laatste op 13 oktober 1984 officieel geopend waarbij het plaatsje Williams in Arizona de dubieuze eer kreeg om als laatste plaats langs de oude route gepasseerd te worden doro de nieuwe snelweg.
Op 27 juni 1985 leek het doek te vallen en werd Route66 officieel van de lijst van highways geschrapt waarna de Route66 borden op grote schaal werden verwslechtwegdek.jpgijderd.
Vanaf toen was de toekomst van Route66 onduidelijk. Hele stukken kregen hun lokale bestemming terug zoals in Albuquerque waar de route dwars door de stad liep. Die weg is er nog gewoon en is ook gewoon onderhouden en in gebruik. Andere stukken lagen op gebied dat privé gebied werd, werden lokale doorgangswegen of werden geheel buiten gebruik gesteld. Dit is bijvoorbeeld goed te zien in Arizona waar hele stukken niet eens meer bestaan of hooguit nog als een vaag spoor te zien zijn in de prairie.

1987 - heden


22 september 1978 was een tragische datum voor Angel Delgadillo. Hij was al zijn hele leven woonachtig en werkzaam in het plaatsje Seligman in Arizona waar Route66 doorheen kwam. Op die dag om 14:00 ging de snelweg een eindje verderop open en van het ene moment op het andere stopte de verkeersstroom door het dorp. Alle winkeltjes, benzinepompen en restaurants die tot dan toe goede zaken deden met de vele reizigers gingen binnen een uur (!) van bloeiend bedrijf naar klantloos (en daarmee kansloos). Er heerste ongeloof bij veel bewoners en uitbaters en er ontstond een nieuwe massa migratie van bewoners van dit soort plaatsjes, dit keer op de vlucht voor het stof maar voor het complete gebrek aan economisch perspectief.
Angel bleef echter in Seligman en in Februari 1987 werd, onder zijn leiding, de Historic Route 66 Association of Arizona opgericht met als doel het behouden van de route en zorgdragen voor het voortbestaan ervan.
Enkele maanden later werd er door de staat Arizona de nieuwe naam “Historic Route66’ gegeven aan het traject van Seligman tot aan Kingman. Seligman is het begin van dit 165 mijl lange originele stuk Route66 en wordt daarom ook wel gezien als de geboorteplaats van de historische Route66.
In de jaren daarna volgden de andere staten al vrij snel en iedere staat kreeg zijn eigen Route66 AssocRoute66signonroad.jpgation. Er werd ook een national association opgericht met onder andere als doel om Route66 weer officieel als weg in het Amerikaanse wegennet op te nemen.
Een recente schatting is dat er nog ongeveer 85% van de originele weg bestaat. Veel stukken daarvan zijn echter niet praktisch te gebruiken. In sommige gevallen is het wegdek dermate slecht dat je het alleen met een terreinwagen kunt begaan. Er zijn ook een heel aantal doodlopende stukken die weliswaar begaanbaar zijn maar nergens meer heen gaan.
In 2008, plaatste het World Monuments Fund de oude route op de lijst van 100 meest bedreigde monumenten maar tegelijkertijd zijn steeds meer staten en instanties zich bewust van het historisch en toeristisch belang van route66. Er komen meer en meer initiatieven om gebouwen langs de route op te knappen of op zijn minst te stabiliseren. Het wegdek wordt op allerlei plaatsen opgeknapt en de aandacht in het algemeen is groeiende.